Evin minik faresi,
duvardaki çatlaktan bakarken çiftçi ve eşinin
mutfakta bir paketi açmakla meşgul olduklarını gördü.
Kendi kendine: “İçinde ne var acaba?” diye düşündü. Ama gördükleri onu
dehşete düşürmüştü. Paketin içinden bir fare kapanı çıktı.
“Evde bir fare kapanı var,.. evde bir fare kapanı var !”
diye bağırarak anne ve babasının yanına koştu. Minik farenin bu
telaşını gören anne ve baba fare, doğruca mutfağı görebildikleri
çatlağın bulunduğu yere koştular. Evet minik farenin söyledikleri
doğruydu. Evin sahipleri fare kapanı kuruyorlardı.
“Bu haberi bahçedeki hayvanlara da duyurmamız lazım” dedi baba fare. “Hem belki bize yardım edebilirler ne dersiniz?”
Anne baba ve minik fare doğruca bahçeye diğer hayvanların yanına
koştular. “Evde bir fare kapanı var… evde bir fare kapanı var!..” Tavuk
umursamaz ve bilgiç bir tavırla başını çevirdi ve gıdakladı: “Bu sizin
sorununuz benim değil. Bana bir zararı olmaz.”
Tavuktan destek alamayan fare ailesi bu sefer telaşla koyunun yanına
koştular.”Evde bir fare kapanı var!” diye haykırdılar bir kez daha.
Koyun anlayışla karşıladı ama, “Çok üzgünüm ama sizin için dua etmekten
başka bir şey gelmez elimden” dedi.
Fare ailesi bu kez ineğin bulunduğu ahıra koştu.
“Evde bir fare kapanı var!” İnek onları önce duymazdan geldi sonra
döndü ve ” Sizin için üzgünüz ama beni hiç ilgilendirmiyor” dedi.
Yardım isteyebilecekleri başka kimse kalmamıştı. Umutsuz, başları
önde, eve geri döndüler. Çiftçinin kurduğu fare kapanına birgün birer
birer yakalanacaklarını biliyorlardı. Umutları yoktu. Yardım edecek
kimse de. Evin içinde artık bir ölüm sessizliği vardı. Minik fare ve
ailesi iki gündür açlık ve susuzluktan bitkin-hasta düşmüşlerdi. Birden
bir gürültü duydular, gecenin sessizliğinde bölen ses fare kapanından
geliyordu. Çiftçinin karısı, fare yakalandı diye düşünerek yatağından
fırlamış ve mutfağa koşmuştu. Karanlıkta kapana, zehirli bir yılanın
kuyruğundan kısıldığını fark edemedi tam ışığı yakmak üzereyken, kapana
yakalanan yılan kadını ayağından soktu.
Çiftçi, karısını apar topar doktora götürdü. Doktor, zehiri
temizledi, yarayı sardı ve eve gidebileceklerini ama hastanın iyi
beslenmesi ve dinlenmesi gerektiğini söyledi. Kadıncağınız ateşi vardı
ve ter içinde kıvranıp duruyordu. Böyle durumlarda taze tavuk suyunun
gerekli olduğunu herkes bilirdi. Çiftçi de bıçağını alıp bahçeye koştu,
tavuğu kesti. Karısı tavuk suyuna çorbayı içtikten sonra biraz kendine
gelir gibi oldu.
Kadının hastalığını duyan akrabaları-kolu-komşu ziyarete geldiler.
Evde pek bir şey yoktu. Onlara ikram etmek için çiftçi bahçedeki
koyununu kesti.
Kadının durumu gittikçe kötüye gidiyordu. Belli ki yılan çok
zehirliydi. Birkaç gün sonra kadın öldü. Cenazeye çok insan gelmişti.
Yemek yapılması gerekiyordu. Çiftçi, mezbahadan bir kasap çağırıp ineği
kestirdi.
Fare ailesi ise tüm bu olan biteni duvardaki delikten üzüntü ile izlediler.
ÖZETLE:
Birileri, sizi hiç ilgilendirmeyen bir tehlike ile karşı karşıya
iseler, aynı tehlikenin birgün sizin başınıza da gelebileceğini
hatırlamaya çalışın.
“Diğerleri” için de bir gözünüzün, kulağınızın ve vicdanınızın devrede olması gerektiğini kendinize öğretin.
Toplam 297 kere okundu.
Bu Hikayeyi Sevdiklerinizle Paylaşın
